Woef Woef!

23 juni 2013

130623 12 sint olofspoort

Was dat even een spectaculaire anderhalve week!

Vrijdag de veertiende jakkerden we met zijn drieën – Martine, Wouter en ik – naar Boxtel om er een deel van de eerste druk van ELKE DAG EEN LACH over te laden van een Sloveense vrachtauto in een gehuurd bestelbusje. De kleine ondernemer in een notendop: flexibel, nederig en veelzijdig.

De chauffeurs van de truck – transsylvaniërs op gympies – reden door naar Koelemboerg, zo ongeveer het enige dat ze verstaanbaar wisten over te brengen. En wij scheurden naar Amsterdam. Het weekend naderde; we moesten opschieten.

Een uur later zat Thomas Schlijper bij Esther thuis de eerste 150 exemplaren te signeren en dronken we champagne. Nog een uur later was Esther op weg naar de Ardennen om apendingen te doen, was Thomas aan het pakken voor New York en dropte Wouter Martine en mij in Utrecht.

Maandag ging het verder. Esther bezorgde al fietsend honderden exemplaren bij boekhandels in Amsterdam, ik probeerde Utrecht geïnteresseerd te krijgen – ‘t Is erg Amsterdams, toch?’ – en in de pers begon het feest van de herkenning. Zes pagina’s Parool! Binnen een paar dagen zoemde het overal rond: er is een fotoboekje van Thomas Schlijper, er is een boekje met honden op de fiets. Ik ben de hele dag zo blij en dat komt door van die gekke hondenfoto’s.

De pers bleef zoemen. De boekhandels ruimden complete etalages voor het boek in. De bestellingen beginnen binnen te stromen. Terwijl Thomas ontspannen fietsend door New York nieuwe fraaie plaatjes schoot, raakten wij in een koortsachtige stemming. Het lukte!

De bestellinks, de posters, de flyers en ansichtkaarten, het klopte allemaal. Stiekem begon de verkoop al dagen voordat het eerste exemplaar overhandigd ging worden. Er werden al gepersonifieerde omslagen verkocht – het echte boek, maar dan met jouw hond voorop, hoe cool is dat?

Vrijdag vroeg Met Het Oog Op Morgen of Thomas en ik zondagavond in de studio konden komen. Maar de paniek sloeg ook toe. Kwam Thomas wel op tijd terug? Zouden er wel mensen op de presentatie afkomen? En vooral: hoe moesten we in de plots opgekomen natte moesson een rondje met je hondje fietsen door Amsterdam op zondag?

Op zondagochtend regende het pijpenstelen. Het goede nieuwe was dat Thomas om 08.00 netjes op Schiphol landde. Maar verder… we reden door de zeikregen naar Hannekes Boom.

God houdt van hondjes. In Hannekes Boom was het al meteen gezellig. De regen trok weg en tegen de tijd dat het terras vol zat met mensen en hondjes begon zelfs de zon te schijnen. Het werd mooi. Het werd geweldig.

De presentatie was leuk. Het rondje met het hondje was schitterend. Ik heb me zelden zo trots en tevreden gevoeld als op die fietsende klomp met kind en hond voor mijn neus. En al die andere bakfietsen en hondjes rondom. Wat een grap.

En wat een aandacht! We werden blind gefotografeerd onderweg en toen we op de Dam stopten waren de levende standbeelden die er stonden op slag brodeloos. Ik snap nu ongeveer hoe Maxima zich moet voelen.

De radiouitzending aan het einde voelde aan als losjes keet schoppen, maar het ging wel degelijk heel goed. Arjan Peters gaf vlak voor middernacht nog net de quote van de dag door te stellen dat Thomas Schlijper ons leert kijken. Zo is het.

Nu is het boek van iedereen.

Woef!